Op 18 maart 2011 hebben we afscheid moeten nemen van Swieber. Onze trouwe viervoeter kreeg na een dagelijkse wandeling stuiptrekkingen, de volgende morgen gingen we naar de veearts.  Ze zei dat we er op tijd bijwaren, maar na een tijd ging zijn gezondheid zienderongen achteruit. Het was zelfs te riskant om Swieber nog te opereren.
Op 18 maart was de enige oplossing om Swieber uit zijn lijden te verlossen , hem te laten inslapen.
Hij heeft wel een plaatsje in ons hart gekregen, we zullen hem missen.
Swieber is 6 jaar geworden.

(Als je vraagjes stelde aan hem antwoorde hij netjes met een mooie miauw).
 
Onze lieve Demon, weg maar zeker niet vergeten!
( 27/09/2009 - 03/06/2010 )

Bernard:

In het najaar van 2009 kwamen 2 “antieke” labradors, broer en zus van 13 jaar, in het asiel terecht. Omdat ik de dieren in het asiel volg, zag ik ze op de website verschijnen en vroeg ik me af of iemand ze een kans zou geven.

Mijn man gaf aan dat we “vol” zaten, tot die dag in december waar we naar het asiel gingen om onze tekening van Don Ducky Williams op te halen.

We liepen langs de hokken en zagen daar 2 zielige hoopjes. Vooral het mannetje had het zwaar. Door zijn slechte conditie en het vochtige weer kon hij nauwelijks nog fatsoenlijk lopen. Toen ging ook mijn man overstag. We spraken af dat de honden op test en in pleegzorg meegingen. In het asiel werd de adem ingehouden, zou het klikken met de andere honden en katten of zouden ze terug naar het hok moeten?

Na een uurtje bij ons thuis bleek het al geweldig te gaan. De honden lagen tevreden op een kussen voor de verwarming. De anderen reageerden rustig en leken de nieuwelingen te accepteren. Dus kregen ze beiden een nieuwe naam: Bernard en Bianca. En na verloop van tijd hebben we ze definitief bij ons een thuis gegeven.

Bernard had last van ouderdomskwalen, zijn spieren in zijn achterflank waren weggeteerd , zijn gewrichten versleten. Een bezoekje aan de dierenarts leverde een aantal medicijnen op en we konden op weg naar een beter leven. Beide honden leefden op, begonnen te genieten en werden zelfs speels. Wandelen was voor Bernard teveel, maar in de tuin meelopen zat er wel nog in. Iedere avond stond hij vol verwachting te wachten op zijn bijvoeding, restjes van tafel of een stapel boterhammen met leverpastei. ’s Morgens kreeg de hele meute brokken, ieder zijn eigen mengeling. Bernard werd er zelfs iets dikker van.

Er waren kwaaltjes maar daar konden hij en wij mee leven. Oké, hij werd niet altijd wakker als hij zijn behoefte moest doen. Dus af en toe een ongelukje en wij hadden ons aangeleerd hem geregeld wakker te maken. Het ging goed en we raakten op elkaar ingespeeld.

Toen we aan deze honden begonnen wisten we dat er geen garanties waren over hoe lang ze nog te gaan hadden. Natuurlijk hou je jezelf voor dat je niet gehecht moet raken aan zulke oude honden en dat je ze alleen nog maar een fijne tijd wilt geven. Voor Bernard is die tijd korter geworden dan voor Bianca. Hij kreeg steeds meer pijn en langzaam aan werd de balans tussen plezier en leed scheef getrokken. Na ongeveer 6 maanden in ons midden hebben we hem helaas moeten afgeven.

Wij en Bianca missen hem, maar ze lijkt haar draai gevonden te hebben. We hopen dat die paar maanden die we hem hebben kunnen bieden toch nog een gelukkige tijd in zijn leven hebben gegeven. Voor Bianca hopen we dat het nog lang een mooie tijd zal zijn. Hoe lang kan niemand zeggen, maar ieder dag is meegenomen.

Loe en Françoise